Ziemio!

Te krajobrazy jakże mi bliskie,
zakodowane w pamięci
jak u głodnego podana kromka chleba,
zabiorę do wieczności i pokażę przodkom,
którzy już dawno dostąpili nieba.

Przecież są we mnie łany, są lasy,
zadbana wioska i łąka kwiatami usłana.
Jeśli w zaświatach zachowają urok,
to przodków w zachwycie
ujrzę na kolanach.

Ziemio, matko wszelkiego piękna,
bądź mi lekką,
bo ciągle w sercu cię noszę.
Podaruj bliskim naręcz polnych kwiatów,
by położyli je na moim grobie.
O to cię proszę.

2019 rok
„Twórczość Ludowa” 2019, nr 3-4, s. 54 .