Jesień życia gubi liście

Mój pegaz

Synowi Mirkowi

Poranek
jakich tego lata wiele
chmura chmurę goni
Mój pegaz
biega po wiosce
i podkowami dzwoni
Czasem
jastrzębiem zawiśnie
lub odpoczywa
pod krzakiem głogu
Podkowę
którą zgubił na drodze
przybijam
na Twoim progu

Słowa słońcem wezbrane, Lublin 1988, s. 50.

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91