Podarunek

Matce

Kiedy pozbieram chabrów błękity
gorące płatki spłonionej róży
i łzy poranka
i łkanie kosy
Kiedy pozbieram losu uśmiechy
i szumy sosen
i cichość nocy
Kiedy z kropelek mgiełki zwiewnej
łzę szczęścia utoczę
Tobie to oddam –
bukiet radości życia
abyś mogła na nim
zatrzymać oczy
I tylko nie wiem
co zrobić z kolcami smutku
które nagle zapragną wyrosnąć
w ogniwach łańcucha
dni przemijanych

Słowa słońcem wezbrane, Lublin 1988, s. 91.