Naucz mnie mówić
Kuszą mnie wołają
rozległe pola
są mi potrzebne
niosą ukojenie
Tu słońce mówi blaskiem
łan żyta zapachem chleba
Tutaj martwy pień wierzby
uczył mnie milczenia
Teraz naucz mnie mówić
matko ziemio
w słowach kamieniach
chcę uwięzić twe piękno
Srebrzyj się rosą łąko w dolinie
twój szept dotyka
najczulszych strun serca
co roku zapachem siana
mówisz najpiękniej
Ukryte w trawie oko stawu
niepokojone
błyskiem fali woła
Naucz mnie mówić
pszeniczny łanie
mową czystą
bo chciałbym słowami
wyrazić muzykę
którą owady na skrzydłach niosą
w lipcowe południe
Naucz mnie matko ziemio
naucz mowy
która uniesie
ciężar twego piękna
Słowa słońcem wezbrane, Lublin 1988, s. 24.