Ty, wietrze…

Jesteś mi bliski, wietrze,
melodią w tarninie.
Jesteś mi bliski
w topoli rzęsistym szumie.
Szukałem w polu muzyki:
znalazłem, słucham,
sam grać nie umiem.

Ty, wietrze, nie musisz mi przypominać
o swym istnieniu.
Zawsze chciałem z tobą się zbratać,
bo z sobą niesiesz
i pośród pól wyzwalasz
wszystkie melodie świata.

Ja widzę, wietrze, jak pochylasz
bory ogromne
i odpoczywasz w gąszczu sosen.
Widzę też, jak zręcznie
na ostrza traw nawlekasz kropelki rosy.

Nie przypominaj mi, wietrze,
o swym istnieniu.
Jakże cię podziwiam, gdy przez
zielone łany biegniesz w blasku słońca
i odwieczną muzyką
przestrzeń nad Polską wypełniasz.

Orząc w słowach, Lublin 1994, s. 44.