Rozterki dzieciństwa

Oszałamiały mnie w obrazie pól
niezliczone skiby, ale z wiekiem
przywykłem do ich widoku,
bo w małej wiosce pośród pól wzrastałem.
Tuż za oknem szumiał Wielmożnego park
i każdej wiosny kwitnące bzy podziwiałem.

Od tego raju dzielił mnie bruk
i płot niezmiernie wysoki.
Przed dworem budziły ciekawość cyprysy,
a może to były azjatyckie tuje.
Płot oznaczał srogi znak zakazu
i tak poniżał, że do dziś kompleks
niższości mnie prześladuje.

Igrały w oknach dworu
wschody i zachody słońca.
Płomyk radości świecił w oczach
Wielmożnego dzieci.
Dzisiaj taki widzę w oczach
naszych synów.
W moich radość zaledwie pełga.
Skłamałbym, gdybym powiedział,
że płomyk w nich świeci.

Wrzesień 2019 roku