A gdy już…
A gdy już ziemia
przyjmie moje troski
niech nikt nie płacze
Ja nadal
będę żył pośród was
ale inaczej
Zaszumię cmentarną lipą
Gdzieś w polu pochylę się kłosem
I na świat
spojrzę o poranku
kroplami rosy
A kiedy już ziemia
jak matka
do piersi mnie przygarnie
nad wieczną nocą
zawieszę swe serce –
jasno płonącą latarnię
Orząc w słowach, Lublin 1994, s. 69.