Skiby melancholii

I znów przyszła jesień.
Znów mam ją obok siebie.
Dnie ponure nadchodzą,
coraz więcej chmur na niebie.

Rośnie we mnie zadumanie
nad przemijaniem, gdy widzę
opadłe liście i źdźbła suchej trawy.
Mówi się też szeptem,
że w parku w księżycowej poświacie
w białych welonach z mgieł tańczą zjawy.

Toczy się pług przez zjesienniałe pola
i układa skiby melancholii.
Obraz ten moje uczucia
tak bardzo dotyka,
że płacze dusza i serce boli.

Przyroda usypia, ale wie,
czego ludziom do życia potrzeba.
Dlatego już teraz w zielonej oziminie
gromadzi okruchy przyszłorocznego chleba.

Listopad 2019 roku