Tak dryfuję

Oto wiersz,
owoc mojego dryfowania ó
po niespokojnym morzu poezji.
To trwa i trwa.
Straciłem już rachubę czasu.
Patrzę w przestrzeń
otwartą na wołanie,
nie wypatruję brzegu.
Ale czas odlicza moje dni
i dopełnia się czara.
Słucham skowronków
śpiewających w moich wierszach
i stokrotkom patrzę
w szeroko otwarte oczy.

Tak dryfuję po morzu poezji,
by życiu
nadać treść urodzajną.