Na trwogę

Zastałem piękny świat
Zakochałem się w jego urodzie
Był to świat równowagi
Bo człowiek nie szkodził przyrodzie

Zastałem świat życiowej harmonii
tysiącleciami uładzony
Dzisiaj widzę że ład się słania
przez człowieka raniony

W świecie tym nijak
odnaleźć się nie mogę
Daremnie szukam tego co zastałem
wierszem bijąc na trwogę