Kiedy poezja odchodzi

Kiedy poezja odchodzi
pustka po niej
otwiera się na troski
Świat nagle traci powaby
jak krajobraz o zmierzchu
i wiatr za oknem się śmieje
Kiedy poezja odchodzi
dnie stają się bezbarwne
jak szata stracha na wróble
i godziny wymoszczone oczekiwaniem
na jej powrót
wykraczają daleko poza swoją miarę

Czym je wypełnić?
Komu powierzyć myśli?