Może…

Od nadmiaru czułości
i mdłych metafor
wiersze moje się rumienią
Trzeba mi spojrzeć w głąb siebie
może gdzieś w otchłani
inne strofy drzemią

Może one zdołają
poetyckim wawrzynem
przyozdobić skroń szarej codzienności
Może w nich przemówią
i o swoją godność
upomną się ludzie prości

Może zamiast skowronków
i urody kwiatów
znajdą się w nich konie
ociekające potem
i chłop idący za pługiem
w gumowych butach
oblepionych błotem