Witając wieczór

Jeszcze drzewa grzeją
uniesione ręce
przy pożodze zachodu
a już kary koń wieczoru
napręża mięśnie
i księżyc wisi nad polem
jak złoty dukat
W lesie rodzi się
dziecię mroku
i noc niebawem sięgnie
po czarny kapelusz
Skowronkom coraz trudniej
odczytać nuty na pięciolinii
i cisza wzbiera jak rzeka

Witając wieczór
do warg podnoszę
okruchy zmierzchu