Fatum

Kiedy przymknę oczy
widzę ciągle
korowód płaczących wierzb
Z otchłani widnokręgu
wyłania się ptak
tak czarny jakby swe pióra
unurzał w mrokach nocy
Kołuje po niebie
wypatruje łupu
i zaraz pożniwne pola
jawią mi się
krajobrazem po bitwie
Na krzaku dzikiej róży
wiszą przecież
jeszcze ciepłe
krople krwi